Aandoening

Diabetische nefropathie: vroege opsporing en progressieremming

Diabetische nefropathie is de meest voorkomende oorzaak van chronische nierziekte en eindstadium nierziekte in westerse landen. Vroege opsporing via jaarlijkse meting van ACR en eGFR is essentieel. Behandeling richt zich op glucoseregulatie, bloeddrukbehandeling met RAAS-blokkade, SGLT2-remmers en finerenon voor progressieremming.

Kernbegrippen

Microalbuminurie
ACR 3–30 mg/mmol; vroegste detecteerbare teken van diabetische nierziekte; indicatie voor RAAS-blokkade.
Intraglomerulaire hypertensie
Verhoogde druk in het glomerulaire capillair bij diabetes door afferente vasodilatatie (glucose-geïnduceerd); schaadt glomerulus.
Albuminurie progressie
Normoalbuminurie → microalbuminurie → macroalbuminurie → ESRD; RAAS-blokkade vertraagt elke stap.
Kimmelstiel-Wilson-laesie
Pathognomone glomerulaire laesie bij diabetische nefropathie: nodulaire glomerulosclerose.
FIDELIO-DKD
Finerenon bij DM+CKD: reductie progressie naar ESRD en cardiovasculaire events bovenop maximale RAAS-blokkade.

Pathofysiologie

Hyperglykemie beschadigt de nier via meerdere mechanismen: (1) intraglomerulaire hypertensie door glucosediuretica-geïnduceerde afferente arteriole-vasodilatatie; (2) AGE-vorming (advanced glycation end products) die glomerulaire basaalmembraan verdikken; (3) PKC-activatie met mesangiale expansie; (4) oxidatieve stress en inflammatie. Het resultaat is glomerulosclerose (Kimmelstiel-Wilson-laesie), tubulusinterstitiële fibrose en nierfunctieverval.

Screening

Behandeling

Relevante richtlijnen

Alle richtlijnen →

Bronnen

Terug naar Chronische nierziekte